tag:blogger.com,1999:blog-10032623854231509472012-02-16T10:16:09.071+02:00Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωήςΠαρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-73000369503713416742012-02-05T12:00:00.003+02:002012-02-05T12:21:50.397+02:00<i>Όταν ρώτησαν κάποτε τον κ. Κ. για τον τρόπο δουλειάς δυό ανθρώπων του θεάτρου, εκείνος έκανε τούτη τη σύγκριση:</i><div>Γνωρίζω κάποιον οδηγό που ξέρει καλά τον κώδικα κυκλοφορίας, φρενάρει όταν πρέπει και ξέρει να χρησιμοποιεί τον κώδικα για το καλό του. </div><div>Είναι μάστορης στο να πατάει γκάζι και μετά να κατεβαίνει πάλι σε μιά κανονική ταχύτητα, να μην κουράζει την μηχανή του αυτοκινήτου του κι έτσι κατορθώνει πάντα να πορεύεται προσεχτικά και τολμηρά ανάμεσα στα άλλα οχήματα.</div><div><br /></div><div>Ένας άλλος οδηγός που γνωρίζω, χρησιμοποιεί μιάν άλλη μέθοδο.</div><div>Περισσότερο από το δικό του αμάξι ενδιαφέρεται για ολάκερη την κυκλοφορία και θεωρεί τον εαυτό του ένα μικρό κομμάτι της.</div><div>Δε νοιάζεται ούτε να χρησιμοποιήσει τα δικαιώματα που έχει ούτε και να προβάλει ιδιαίτερα τον εαυτό του.</div><div>Οδηγεί πάντα στο ίδιο πνεύμα με τον οδηγό που πάει μπροστά του και μ' εκείνον που έρχεται πίσω του και η μόνιμη ικανοποίησή του είναι να μπορούν να πορεύονται όλα τα αμάξια μαζί και οι πεζοί.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-7300036950371341674?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-77408832180137204352012-01-08T11:54:00.002+02:002012-01-08T12:06:27.214+02:00Ο κ. Κ. παρατηρούσε έναν πίνακα που έδινε σε μερικά αντικείμενα μιά πολύ ιδιότυπη μορφή.<div>Και ο κ. Κ. είπε:</div><div>Μερικοί καλλιτέχνες, όταν μελετούν τον κόσμο, την παθαίνουν όπως και πολλοί φιλόσοφοι. Καθώς μοχθούν για την μορφή, τους ξεφεύγει το περιεχόμενο.</div><div>Κάποτε δούλευα σ' έναν κηπουρό.</div><div>Μια μέρα μού δίνει ένα ψαλίδι και μού λέει να κλαδέψω μιά δάφνη. Την δάφνη την είχαν μέσα σε μια γλάστρα και τη δάνειζαν σε διάφορες εκδηλώσεις. Γιαυτό κι έπρεπε να' ναι στρογγυλή σαν σφαίρα.</div><div>Άρχισα παρευθύς να κλαδεύω τ' αγριόκλαδα, παιδευόμουν ώρες ολόκληρες, μα δεν κατάφερα τίποτα. Κάποτε κλάδευα τη μία πλευρά περισσότερο, κάποτε την άλλη. Όταν στο τέλος κατόρθωσα να την στρογγυλέψω η σφαίρα είχε γίνει μικρή σαν σβώλος.</div><div>Ο κηπουρός μού είπε απογοητευμένος:</div><div>- <i>Καλά... Βλέπω τη σφαίρα... Πού είναι όμως η δάφνη;</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-7740883218013720435?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-90778771077891330242012-01-08T11:41:00.002+02:002012-01-08T11:52:26.747+02:00Σε μιά ερώτηση σχετικά με την πατρίδα o κ. Κ. έδωσε τούτη την απάντηση:<div><i>Παντού μπορώ να πεινάσω.</i></div><div>Ένας προσεχτικός ακροατής ρώτησε τότε τον κ. Κ. πώς γίνεται να λέει ότι πεινάει, όταν στην πραγματικότητα έχει να φάει.</div><div>Ο κ. Κ. δικαιολογήθηκε λέγοντας:</div><div>Προφανώς ήθελα να πω ότι μπορώ να ζήσω παντού όπου υπάρχει πείνα, φτάνει να θέλω να ζήσω.</div><div>Ομολογώ ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο πεινάω εγώ ο ίδιος και στο να ζω σε τόπο όπου ο κόσμος πεινάει.</div><div>Ας μου επιτραπεί ωστόσο ν' αναφέρω ως ελαφρυντικό μου το γεγονός ότι το να ζω σε τόπο όπου υπάρχει πείνα είναι για μένα, αν όχι τόσο κακό όσο να πεινάω ο ίδιος, όμως πολύ κακό.</div><div>Στο κάτω-κάτω για τους άλλους δεν έχει τόση σημασία αν εγώ πεινάω, έχει όμως μεγάλη σημασία ότι είμαι εναντίον της πείνας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-9077877107789133024?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-90727486411672372342012-01-08T11:07:00.004+02:002012-01-08T11:41:18.271+02:00O κ. K. μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν κι αφηγήθηκε τούτη την ιστορία:<div>Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τί το βασάνιζε.</div><div>- <i>Νά! είχα δυό γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο, μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα από το χέρι μου</i>, αποκρίθηκε το παιδί.</div><div>- <i>Καλά και δεν φώναξες βοήθεια;</i> ρώτησε ο άνθρωπος</div><div>- <i>Πως... Φώναξα!</i> είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά.</div><div>- <i>Και δεν σ' άκουσε κανένας;</i> ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάϊδεψε στοργικά το παιδί.</div><div>- <i>Όχι!</i> αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας με αναφυλλητά.</div><div>- <i>Δεν μπορείς να φωνάξεις πιό δυνατά; </i>ρώτησε ο άνθρωπος.</div><div>- <i>Όχι!</i> αποκρίθηκε το παιδί, που, βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει, είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει.</div><div>- <i>Τότε δώσε μου και τ' άλλο! </i>είπε ο άνθρωπος.</div><div>Πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-9072748641167237234?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-66192361062506713702011-12-21T03:13:00.004+02:002011-12-21T14:01:30.594+02:00Όταν ο κ. Κόϋνερ, ο στοχαστής, έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιάν αίθουσα μπροστά σε πολύ κόσμο ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε και αντίκρυσε τη βία.<div><b><i>- Τί έλεγες;</i></b> τον ρώτησε η βία.</div><div><b><i>- Εγώ;</i></b> αποκρίθηκε ο κ. Κ., <b><i>υποστήριζα τη βία.</i></b></div><div>Σαν έφυγε η βία, οι μαθητές του κ. Κ. τον ρώτησαν γιατί έσκυψε το κεφάλι.</div><div><b><i>- Γιατί δεν έχω κεφάλι για σπάσιμο,</i></b> αποκρίθηκε ο κ. Κ. <b><i>Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη βία.</i></b></div><div>Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:</div><div>Στο σπίτι του κ. Έγκε, που είχε μάθει να λέει "όχι", ήρθε μιά μέρα, τον καιρό της παρανομίας, ένας πράχτορας και του παρουσίασε ένα χαρτί που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν την πόλη.</div><div>Το χαρτί έλεγε ότι στον πράχτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, όπως και κάθε φαγητό που θα ζητούσε.</div><div>Θά 'πρεπε ακόμα να τον υπηρετεί και κάθε άνθρωπος που θα αντάμωνε.</div><div>Ο πράχτορας κάθησε σε μιά καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε και προτού κοιμηθεί, ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο στον τοίχο:</div><div><b><i>- Θα με υπηρετείς;</i></b></div><div>Ο κ. Έγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθησε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη την ημέρα, τον υπάκουε άλλα εφτά χρόνια.</div><div>Ό,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράμμα απόφυγε να κάνει: Δεν τού 'πε ποτέ μια λέξη.</div><div>Σαν πέρασαν τα εφτά χρόνια, ο πράχτορας, που χόντρυνε από το πολύ φα'ί', τον ύπνο και τις διαταγές, πέθανε.</div><div>Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά και αποκρίθηκε:</div><div><b><i>- Όχι.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-6619236106250671370?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-8741823930231926232011-11-15T12:13:00.002+02:002011-11-15T12:23:31.597+02:00<i>Ο κ. Κόϋνερ δεν αγαπούσε τις γάτες. Δεν τού φαίνονταν να είναι φίλοι του ανθρώπου, γιαυτό κι εκείνος δεν ήταν δικός τους φίλος.</i><div>Αν είχαμε τα ίδια νιτερέσσα, <i>έλεγε,</i> τότε η εχθρική στάση τους θα μού ήταν αδιάφορη.</div><div><i>Μα του κ. Κόϋνερ δεν τού άρεσε και να διώχνει τις γάτες από την καρέκλα του.</i></div><div>Το να αναπαύεσαι είναι μια δουλειά, <i>έλεγε,</i> πρέπει λοιπόν να πετύχει.</div><div><i>Κι όταν οι γάτες νιαούριζαν μπροστά στην πόρτα του, σηκώνονταν από το κρεβάτι του, ακόμα και στο κρύο, και τις έμπαζε μέσα, στη ζέστη.</i></div><div>Ο υπολογισμός τους είναι απλός, <i>έλεγε,</i> σαν φωνάξουν, τους ανοίγουν.</div><div>Αν πάψουν να τους ανοίγουν, θα πάψουν κι αυτές να νιαουρίζουν.</div><div>Το να φωνάζεις είναι πρόοδος.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-874182393023192623?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-76268704003226273792011-11-14T10:52:00.000+02:002011-11-15T12:11:57.965+02:00Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, <i>ρώτησε τον κ. Κ. η κορούλα της οικονόμας του,</i> θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια;<div>Σίγουρα, <i>αποκρίθηκε εκείνος.</i></div><div>Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θά 'χτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θά 'βαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να έχουν πάντα καθαρό νερό και θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιεινής. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα τού 'βαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει και τό χάσουν πριν την ώρα του.</div><div>Έπειτα, για να μη μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα.</div><div>Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θά 'πρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου θα τεμπελιάζουν.</div><div>Βέβαια το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών. Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα και ότι όλα τα ψαράκια θά 'πρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τούς λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνον θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα θα μάθουν να υπακούνε.</div><div>Τα ψαράκια θά 'πρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωϊστικές και μαρξιστικές διαθέσεις κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα ψαράκια θά 'πρεπε να τ' αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.</div><div>Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ' αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα τούς έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε ολότελα διαφορετικές γλώσσες, γιαυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι απόνα παράσημο από φύκι και θα τού 'διναν τον τίτλο του ήρωα.</div><div>Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. </div><div>Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωϊκά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών.</div><div>Δε θά 'λειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασκε ότι τα ψαράκια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θά 'ρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.</div><div>Εξ άλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δεν θα ήταν πια ίσα κι όμοια, όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ' αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τ' άλλα τα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό άλλωστε θα ήταν ευχάριστο στους καρχαρίες, γιατί εκείνοι δεν θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές.</div><div>Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά.</div><div>Κοντολογίς μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-7626870400322627379?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-44618139601390618852011-08-26T17:15:00.002+03:002011-08-26T17:26:27.194+03:00Ο κ. Κ. άκουσε να παινεύουν έναν υπάλληλο, που δούλευε χρόνια σε μιά υπηρεσία, λέγοντας ότι <b><span class="Apple-style-span" style="color:#009900;">είναι απαραίτητος στη θέση του, τόσο καλός υπάλληλος είναι.</span></b><div><b><i>Και γιατί είναι απαραίτητος;</i></b> ρώτησε θυμωμέννος ο κ. Κ.</div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">Γιατί η υπηρεσία δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς αυτόν,</span></b> αποκρίθηκαν αυτοί που τόν παίνευαν.</div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">Τότε τί σόϊ καλός υπάλληλος είναι, όταν η υπηρεσία δεν στέκεται χωρίς αυτόν;</span></i></b> είπε ο κ. Κ.</div><div><b><i>Είχε όλον τον καιρό να οργανώσει την υπηρεσία του έτσι, που να πάψει να είναι απαραίτητος!</i></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#00CCCC;">Στ' αλήθεια με τί ασχολείται:</span></i></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#33CC00;"><span class="Apple-style-span" style="color:#00CCCC;">Θα σάς τό πω εγώ: </span><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κάνει εκβιασμό.</span></span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-4461813960139061885?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-89824343585410485302011-05-03T17:09:00.001+03:002011-08-26T17:12:52.839+03:00Ο κ. Κ. είπε κάποτε: <b><i>Αυτός που σκέφτεται δεν ξοδεύει ούτε μια σταλιά <span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">φως</span> παραπάνω, ούτε ένα κομμάτι <span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">ψωμί</span> παραπάνω, ούτε μια <span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">σκέψη</span> παραπάνω.</i></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-8982434358541048530?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-20535829313047789912011-01-03T17:01:00.002+02:002011-08-26T17:06:06.541+03:00Ο κ. Κ. έλεγε: <b><i>Είναι δύσκολο να συμβουλέψεις κάποιον που σ' έχει κάνει να θυμώσεις.</i></b><div><b><i>Κι όμως αυτό είναι απαραίτητο, <span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">γιατί αυτός είναι που χρειάζεται τη συμβουλή σου περισσότερο από κάθε άλλον.</span></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-2053582931304778991?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-82538221891172695912010-09-03T16:51:00.000+03:002011-08-26T16:59:17.307+03:00Ρώτησαν έναν εργάτη στο δικαστήριο, αν ήθελε να δώσει τον πολιτικό ή τον θρησκευτικό όρκο.<div>Εκείνος αποκρίθηκε: <b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">Είμαι άνεργος.</span></b></div><div><b><i>Αυτό δεν τό 'πε μονο από αφηρημάδα</i></b>, παρατήρησε ο κ. Κ.</div><div><b><i>Μ' αυτή την απάντηση τούς έδωσε να καταλάβουν ότι τέτοιες ερωτήσεις -κι ίσως ακόμα κι αυτή η δικαστική διαδικασία- μπορεί να μην έχουν γι' αυτόν καμμιά σημασία.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-8253822189117269591?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-34031857118988793992010-05-03T16:44:00.003+03:002011-08-26T16:49:55.049+03:00Ο κ. Κ. είπε: <i><b>Έτυχε να πάρω κι εγώ κάποτε μιάν αριστοκρατική στάση.</b></i><div><i>{Ξέρετε, όρθιος, στητός και περήφανος, με το κεφάλι ριγμένο πίσω}</i></div><div><b><i>Βρισκόμουν βλέπετε στο νερό και η στάθμη του όλο ανέβαινε.</i></b></div><div><b><i>Επειδή έφτασε ώς το σαγόνι μου αναγκάστηκα να πάρω αυτή τη στάση.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-3403185711898879399?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-80804976884079027682010-01-03T16:18:00.000+02:002011-08-26T16:26:40.585+03:00Ο κ. Κ. προτιμούσε την πολιτεία Β από την πολιτεία Α. <div><b><i>Στην πολιτεία Α<span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">, έλεγε,</span></span> μ' αγαπούν, μα στην πολιτεία Β μού φέρονται φιλικά.</i></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; font-weight: normal; "><b><i>Στην πολιτεία Α, προσπάθησαν να μού φανούν χρήσιμοι, στην πολιτεία Β μέ χρειάζονταν.</i></b></span></i></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; font-weight: normal; "><b><i><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal; font-weight: normal; "><b><i>Στην πολιτεία Α μέ κάλεσαν στο τραπέζι, στην πολιτεία Β όμως μέ κάλεσαν στην κουζίνα.</i></b></span></i></b></span></i></b></div><div><b><i> <br /></i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-8080497688407902768?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-29982040178710861612009-09-03T14:24:00.002+03:002011-08-26T15:12:50.325+03:00O κ. Κόϋνερ διάβαινε από μιά κοιλάδα, όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του βούλιαζαν στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά μιά προέκταση της θάλασσας και ότι σίμωνε η ώρα της παλίρροιας.<div>Στάθηκε παρευθύς κι άρχισε να ψάχνει για καμμιά βάρκα κι όσο έλπιζε ότι θα τήν έβρισκε δεν τό κουνούσε από τη θέση του.</div><div>Σαν είδε όμως ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά, παραιτήθηκε από αυτήν την ελπίδα κι άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δεν θ' ανέβαινε άλλο.</div><div>Μονάχα όταν το νερό έφτασε ίσα με το σαγόνι του έπαψε να ελπίζει κι άρχισε να κολυμπάει.</div><div><b>Είχε καταλάβει πως βάρκα ήταν ο ίδιος.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-2998204017871086161?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-89352652265326327702009-05-03T16:13:00.000+03:002011-08-26T16:17:04.489+03:00Όταν ο κ. Κ. άκουσε ότι οι παλιοί μαθητές του τόν επαινούσαν, είπε: <div><b><i>Ενώ οι μαθητές ξέχασαν από καιρό τα λάθη του δασκάλου, αυτός ακόμα τά θυμάται.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-8935265226532632770?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-84369799167644156002009-01-03T15:57:00.000+02:002011-08-26T16:04:47.690+03:00Κάποιος ρώτησε τον κ. Κ. αν υπάρχει θεός.<div>Ο κ. Κ. τού είπε: <b><i>Σε συμβουλεύω να σκεφτείς αν η συμπεροφορά σου θ' αλλάξει ανάλογα με την απάντηση που θα δώσεις στο ερώτημα.</i></b></div><div><b><i>Αν δεν θ' αλλάξει τότε η ερώτηση είναι περιττή.</i></b></div><div><b><i>Αν θ' αλλάξει, τότε μπορώ τουλάχιστο να σέ βοηθήσω λέγοντας πως εσύ αποφάσισες κιόλας: Χρειάζεσαι ένα θεό.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-8436979916764415600?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-8881808021299646342008-09-03T13:25:00.001+03:002011-08-26T13:34:30.740+03:00<!--StartFragment--> <p class="MsoNormal" style="line-height:150%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align:none;text-autospace:none"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US;font-family:Times-Bold;font-size:18.0pt;"><b>Το ξαναντάμωμα</b></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height:150%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align:none;text-autospace:none"><span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(51, 51, 51); font-family:Times-Roman;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Ο κ. Κ. αντάμωσε κάποιον που είχε να τόν δει πολύ καιρό.</span></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height:150%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align:none;text-autospace:none"><span lang="EN-US" style=" color: rgb(51, 51, 51); font-family:Times-Roman;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">«<b>Μα εσείς δεν αλλάξατε καθόλου</b>», του είπε ο άλλος καθώς τόν χαιρετούσε.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height:150%;mso-pagination:none;mso-layout-grid-align:none;text-autospace:none"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span lang="EN-US" style=" ;font-family:Times-Roman;"></span></span><span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(51, 51, 51); font-family:Times-Roman;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;">Ώχ!</span></b> έκανε ο κ.Κ.<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;"> </span><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC00;">και χλώμιασε</span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC00;">.</span></span></span></p> <!--EndFragment--> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-888180802129964634?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-16313118944010277682008-05-03T15:49:00.000+03:002011-08-26T15:54:16.007+03:00Ρώτησαν τον κ. Κ.: <i>Τί φτιάχνετε τώρα;</i><div>Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: <b><i>Κουράζομαι πολύ. Ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου.</i></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-1631311894401027768?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1003262385423150947.post-24434904028712561532008-01-03T11:51:00.003+02:002011-08-26T15:10:11.814+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CeiC2PXfNnk/R3y5Sd6NxsI/AAAAAAAAAA4/xNAO3dlI6OQ/s1600-h/mirterKdrawing.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CeiC2PXfNnk/R3y5Sd6NxsI/AAAAAAAAAA4/xNAO3dlI6OQ/s400/mirterKdrawing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5151195800722589378" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"> <br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';">Κάποτε επισκέφθηκε τον κ.Κ ένας καθηγητής <br />της φιλοσοφίας κι άρχισε να του μιλάει</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"> για τη σοφία του.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"> <br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"> <br />Μετά από λίγη ώρα ο κ.Κ είπε στον καθηγητή: <br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';">"Κάθεσαι ενοχλητικά, μιλάς ενοχλητικά, <br />σκέφτεσαι ενοχλητικά".</span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"> <br /> <br />Σαν τ' άκουσε αυτό ο καθηγητής <br />θύμωσε και του είπε: <br />"<span class="Apple-style-span" style="color:#33CC00;">Δέ μ' ενδιαφέρει τί σκέφτεσαι <br />για το άτομό μου, μ' ενδιαφέρει να μάθω <br />τη γνώμη σου γι αυτά που λέω</span>". <br /> <br />"Αυτά που λες δεν έχουν περιεχόμενο", <br />αποκρίθηκε ο κ.Κ. <br />"Σε βλέπω να βαδίζεις αδέξια, και το βάδισμά σου δέν έχει προορισμό. Μιλάς σκοτεινά και η ομιλία σου δέ φωτίζει τίποτα.</span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';">Βλέποντας τη στάση σου παύει να με ενδιαφέρει ο στόχος σου</span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';">".</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003262385423150947-2443490402871256153?l=brecht51173.blogspot.com' alt='' /></div>Παρατηρητήςhttp://www.blogger.com/profile/05550107009416516986noreply@blogger.com3